Posada Górna pierwotnie obejmowała obszar między Rymanowem na północy a Wołtuszową i Desznem na południu. Granica z Wołtuszową przez wieki biegła wzdłuż brzegu lasu na terenie dzisiejszego Rymanowa Zdroju tak, że centrum uzdrowiska powstało na gruntach tytułowej miejscowości, a góra Zamczyska była na obszarze Wołtuszowej. Z drugiej strony rzeki granica południowa rozpoczynała się w pobliżu współczesnych i najdalej na północ wysuniętych domów Deszna (budynek ze źródłami Danuta i Mieczysław), skąd prowadziła południowym brzegiem lasu na zachód. W ten sposób góra Mogiła, wznosząca się na Rymanowem Zdrojem, należała w całości do Posady. Potwierdza to mapa podstawowa trzeciego zdjęcia austriackiego z drugiej połowy XIX w., gdzie obok nazwy „Na Mogiłą” znajdziemy też określenie „Posadski Las”. Wiadomo, że ten układ granic uległ zmianie, gdy w połowie lat dziewięćdziesiątych XX w. powstała osada Rymanów Zdrój, która swym zasięgiem objęła tereny Wołtuszowej, Deszna i południowej części Posady Górnej.
Prezentując nazwy terenowej tytułowej miejscowości, pozostaję w jej dawnych granicach. Wspominana Mogiła jest jednym z najstarszych oronimów w okolicy. Wyraz ten pierwotnie oznaczał 'pagórek, wzniesienie', a dopiero później 'większy nasyp nad grobem, kopiec'. Dzisiaj słowo to rozumiemy przede wszystkim jako miejsce pochówku. Nawiązuje do tego kilka legend, które tylko w ludowy sposób objaśniają pochodzenie nazwy tej góry. Pamiętajmy, że znaczenie „naszej” Mogiły jest topograficzne, a nie kulturowe!
Na terenie Posady Górnej mamy kilka nazw z członem Góra. W północno wschodniej części miejscowości układają się one w prosty ciąg: Pierwsza, Średnia i Graniczna, przy czym słowo Średnia oznacza 'środkowa', a określenie Graniczna mówi, że wzgórze - w tym przypadku - przylega do obszaru sąsiedniej wsi Głębokie. Po zachodniej stronie Posady, przy starej drodze z Rymanowa w stronę Lubatowej, czyli tzw. Gościńcu, wznoszą się: Pańska Góra i - druga - Graniczna Góra. Pierwsza z nazw mówi, że w przeszłości były tu tereny dworskie. Rzekomo, gdy hrabia Potocki podjął decyzję o założeniu kurortu, oddał je miejscowym gospodarzom za grunty leżące dzisiaj w centrum Zdroju. Graniczna Góra, położona na zachód od Domu Ludowego, nie ma skrajnego położenia. Prawdopodobnie jej nazwa mówi o dawnej granicy między łanami jednych z pierwszych gospodarzy, którzy osiedlili się w tej części miejscowości w średniowieczu. Na południowym wschodzie Posady Górnej zaznaczają się w ukształtowaniu powierzchni Wierchowa (Góra) i Łysa Górka. Pierwsza stanowi spłaszczenie grzbietu pod szczytem Zamczysk. Po wysiedleniu Rusinów z południowej części Posady po ostatniej wojnie, nazwa Wierchowa zaczęła być wypierana przez „nowe” określenia: Ruskie 'pola należące w przeszłości do Łemków' lub Brzózki od 'młodego lasu brzozowego'. Wprowadzenie w ostatnich latach Wierchowej na mapy turystyczne przywraca jej dawne miejsce wśród określeń topograficznych opisywanej miejscowości. A jej nazwa pochodzi od słowa wierch 'najwyższa część wzgórza'. Łysa Górka stanowi podobny do Wierchowej element ukształtowania terenu, ale około 1 kilometr dalej na wschód, pod szczytem Kopca. Dzisiaj wzniesienie to wieńczy wysoki krzyż. Znaczenie tego oronimu jest oczywiste, ale pamiętajmy, że może mieć ono długą historię i mówić o braku lasu lub wylesieniu już w czasach lokacji osady.
Najwięcej nazw terenowych odnosi się do pól. Pod względem znaczeniowym dają się one ująć w trzy grupy. Nazwy topograficzne opisują teren, jego cechy lub pokrycie, np. Równie, Szerokie, Średnie, Dolina, Bagno, Kąty, Sośnie, Ternie, Brzeźnik, Potok. Watro uzupełnić, że ostatni z terminów nie odnosi się tylko do cieku, ale do całej jego doliny, dlatego powiedzenie „pole w Potoku” nie jest pozbawione sensu. Kilka toponimów nawiązuje do kształtu i wielkości działek, np. Sznurówka 'długie, wąskie pole', Stajanie, Długie Zagony, Stare Morgi (nazwa lasu).
Nazwy dzierżawcze opisują stosunki własnościowe. Zostały w nich zapisane lokalne nazwiska i przydomki, np: Pasztyłówka, Szorfówka, Wiernaszówka. Podobnie zbudowane są nazwy dróg polnych, np. Kilarowa, Niemczykowa, Ziajkowa, Dziubacka, Pilankowa, Boczowa. Rzadziej nazwy dzierżawcze odnoszą się do potoków, np. Berdelów lub lasów: np. Ziębowe Sośnie. Określenia: Las Gromadzki i Las Dolański, desygnujące miejsca pod Mogiłą, mówią o własności zbiorowej, odpowiednio Posady Górnej i Posady Dolnej (obecnie są to lasy gminne). Podobne znaczenie ma termin Tłoki 'pastwisko gromadzkie'. W Posadzie Górnej jedno takie miano nosi pole pod Mogiłą, a drugie teren ze stadionem sportowym.
Nazwy kulturowe związane są z pracą w lesie, np. Zaręba w rejonie Kątów wskazuje na 'zrąb, wycięty las', lub gospodarką pasterską, czego przykładem są położone pod Wierchową Szałaszyska (szałas 'koliba pasterska').
Ciekawie w nazwach zapisały się dawne stosunki etniczne (narodowościowe). Przypuszczalnie mamy tu dwa toponimy pochodzenia niemieckiego: Sakmany - pole na pograniczu z Rymanowem oraz Pusz - na pograniczu z Klimkówką. Oba te miana są wyjątkowe, niepowtarzalne. Pierwsze nie daje się w pełni wyjaśnić, drugie być może pochodzi od niemieckiego Bush 'krzak'. Sekundarne określenia: Pod Puszem lub Podpusz i Za Puszem są z pewnością młodsze i powstały już w kręgu użytkowników języka polskiego.
W południowo-wschodniej części Posady Górnej, gdzie do powojennych wysiedleń swoje pola posiadali Rusini, do dziś zachowały co najmniej dwie nazwy łemkowskie: Husak - pole pod Łysą Górką oraz Pod Habzem - pole koło Rymanowa Zdroju. W pierwszym mianie tkwi ukraiński rdzeń hus 'gęś', a w drugim jest łemkowskie słowo habez 'bez'. Ostatnia z nazw jest oczywiście hybrydą, gdyż w mowie Łemków brzmiała ona Pid Habzym. Pozostałe nazwy w tym rejonie przed 1945 rokiem występowały zależnie od pochodzenia rodziny w wersji polskiej lub ruskiej, np. Wierchowa - Werchowa, Kąty - Kuty, Zaręba - Zaruba, Szorfówka - Szorfiwka (wymowa Szorfiłka).
Teren Posady Górnej wyraźnie podnosi się w kierunku południowym. Jest on tu też bardziej urozmaicony. To przekłada się bezpośrednio na większe zagęszczenie nazw. Ale mian jest tutaj nie tylko więcej. Mają one ciekawszą treść oraz ukazują dawne zróżnicowanie etniczne tej części miejscowości.
Wojciech Krukar