W bieżącym roku mija 145 lat od odkrycia źródeł mineralnych w rymanowskim Zdroju. Ich odkrycie dało początek powstania w majątku hrabiostwa Potockich uzdrowiska. 16 sierpnia 1876 roku, na nietypowe, bijące z ziemi źródła wody zwrócił uwagę ówczesny właściciel dóbr Rymanowa hr. Stanisław Potocki. W trakcie przejazdu przez kamienne koryto Taboru, zauważył obfite źródła wody, które kazał ocembrować, a pierwsze litry wody przekazał do badań chemikowi Tytusowi Sławikowi, Wyniki składu wody były tak zachęcające, że Potoccy niezwłocznie przystąpili do budowy ujęć źródła. Jeszcze przed rozpoczęciem eksploatacji hr. Stanisław Potocki wszedł prawnie w posiadanie. terenów nad. Taborem, poprzez zawarcie kontraktu zamiany ziem z Dańkiem Berdelem. Następne analizy chemiczne wód wykonali: prof. Wesse1sky z Wiednia i dr Bronisław Radziszewski. Sanocka Sekcja Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich wydała o źródłach pozytywną opinię, co przyśpieszyło oficjalne otwarcie uzdrowiska. Wody mineralne otrzymały nazwy: źródło "Celestyna" od imienia matki hr. Anny Potockiej, "Klaudia" na cześć matki hr. Stanisława Potockiego i "Tytus" na pamiątkę ojca Anny Potockiej. Pierwszym zdrojowym lekarzem został dr Józef Dukiet, specjalista chorób dziecięcych.
W 1880 roku przystąpiono do budowy zakładu zdrojowego. W tym czasie powstała pierwsza budowla, tradycyjna karczma pod nazwą "Zielony Domek", a następnie willa "Pod Kościuszką", która mieściła zarząd, restaurację, posterunek żandarmerii i pocztę. Potoccy wznieśli w kolejnych latach willę Opatrzność", która z czasem stała się siedzibą Administracji Apostolstwa Łemkowszczyzny, obejmującą 118 greckokatolickich parochii od Pienin po Lesko. Posługę w niej pełnił ks. bp dr Bazyli Maściuch,
Rozbudowa Zdroju postępowała intensywnie, wzniesiono willę "Gołąbek", która jako jedna z nielicznych, przetrwała do dzisiaj, a w 1882 roku wybudowano dla zdrojowego lekarza dr. Józefa Dukieta willę" Zofia".
W 1886 roku powstał stylowy pawilon z podcieniami, wykonany wg projektu sanockiego architekta Juliana Wdowiszewskiego. W tym czasie zaczęły ukazywać się pierwsze materiały informacyjne, reklamujące zalety Zdroju, drukowane w drukarni Władysława Anczyca w Krakowie.
Niezwykle atrakcyjna architektonicznie budowla została wzniesiona w 1888 roku w parku zdrojowym, w widłach rzeczek Taboru i Czarnego Potoku zwana "Dworcem Gościnnym". Autorem zaprojektowanego w stylu szwajcarskim obiektu był Stanisław Eliasz Radzikowski. Budynek obok pokoi gościnnych mieścił czytelnię, salę teatralno-balową, restaurację.
Z czasem uzdrowiska podjął się projektowania i wytyczania tras spacerowych, mostków, oświetlenia alejek. Rymanów Zdrój zyskiwał coraz większą popularność. W kurorcie pojawiły się ważne ówcześnie osobistości. W maju 1889 roku odwiedził uzdrowisko arcyksiążę Albrecht Habsburg, Głównodowodzący Armii Austriackiej, który wizytował tereny ówczesnej Galicji.
Znany lwowski lekarz i społecznik dr Józef Zuliński wystąpił z inicjatywą zorganizowania w Rymanowie Zdroju kolonii leczniczych dla biednych dzieci. Potoccy chętnie podjęli tę inicjatywę. W 1890 roku oddano do użytku główny budynek kolonii dziecięcej. Obiekt powstał na wydzielonej przez hr. Annę Potocką parceli, usytuowanej na stokach Żabiej Góry.
Z końcem XIX wieku powstały dalsze wille: "Pogoń", "Leliwa", "Teresa", "Pod Aniołem Stróżem".
W czerwcu 1894 roku zakład zdrojowy przeszedł na własność Jana Potockiego, naj starszego syna Potockich.
Schyłek XIX wieku przyniósł uzdrowisku nowe inwestycje, do których należy zaliczyć: powiększenie parku zdrojowego, wytyczenie nowych alejek spacerowych, zakupienie urządzeń do napełniania butelek woda mineralną, a nad Taborem wzniesiono wielki, drewniany most. Powstała też ciekawa, zbudowana przez Stanisława Reya w stylu norweskim willa" Nagłowice".