Powiadają, że urodził się na początku XV wieku w Przedmieściu Wyżnym, czyli dawnej wsi zwanej Starą Duklą, obok której z czasem powstało dzisiejsze miasteczko. Tam w kościółku św. Marcina miał zostać ochrzczony. Już jako młodzieniec wybrał życie pustelnicze i urządził swój erem na stoku góry Zaśpit. Po jakimś czasie mając lat około dwudziestu pięciu wstąpił do klasztoru oo. Franciszkanów w Krośnie a potem przeniósł się do Lwowa. Pełnił tam m. in. Funkcję gwardianina, a nawet kustosza kustodii ruskiej zakonu franciszkanów.
W 1463 roku przeszedł do surowszej fraterii zakonu franciszkanów – do bernardynów w Poznaniu, skąd po kilku latach znów powrócił do Lwowa. Pod koniec życia stracił wzrok i chociaż nie widział świata ziemskiego , to oczyma duszy widział Boga, zmarł bowiem w opinii świętości 29 września 1484 roku. W czasie jego pobytu we Lwowie metropolitą kościoła katolickiego był arcybiskup Grzegorz z Sanoka. Minęło bardzo wiele lat od śmierci ojca Jana i dopiero w 1615 roku rozpoczęto starania o jego beatyfikację, która nastąpiła znów po wielu latach, w 1733 roku. Prośby, kierowane do świętej pamięci o. Jana, już w rok po jego śmierci spowodowały wiele cudownych uzdrowień. Jedni odzyskiwali wzrok, inni mowę, jeszcze inni odzyskiwali mowę, inni zostawali uleczeni z innych chorób a nawet ożywały martwo urodzone niemowlęta, co miało miejsce w 1492 i 1495 roku. Królewicz polski Jan Kazimierz w roku 1634 wyzdrowiał ze śmiertelnej choroby dzięki prośbie o wstawiennictwo Jana z Dukli. Wobec faktu, że wielu ludzi modliło się na cmentarzu przy jego grobie, już w dwa lata po jego śmierci podjęto starania w Stolicy Apostolskiej o zgodę na umieszczenie jego doczesnych szczątków wewnątrz kościoła w specjalnej krypcie przy wielkim ołtarzu. Stało się to jednak dopiero w 1521 roku.
Kiedy wojska Chmielnickiego w 1648 roku odstąpiły od oblężenia Lwowa, ocalenie miasta przypisywano o. Janowi. Byli tacy, co widzieli, jak ukazał się w powietrzu na d lwowskim klasztorem ojców bernardynów, czym spowodował panikę u oblegającej miasto kozackiej czerni. W roku 1740 ojcowie bernardyni przystąpili w Dukli do budowy klasztoru. Początkowo był to drewniany budynek. Murowany zespół klasztorny zaczęto wznosić w 1761 roku, a ukończono trzy lata później, Jednocześnie w 1769 roku w miejscu pustelni Jana , na Zaśpicie postawiono kościółek, który przetrwał do początków XX wieku. Nowy oddano do użytku w 1908 roku i stoi tam do dziś. W 1946 roku wywieziono ze Lwowa relikwie św. Jana i umieszczono je w kościele ojców bernardynów w Rzeszowie, by w 1974 roku przenieść je do kościoła ojców bernardynów w Dukli. Papież Jan Paweł II kanonizował błogosławionego ojca Jana w 1997 roku, przy okazji odwiedzając Duklę.
Andrzej Potocki
