Chociaż Przymiarki należą do najczęściej odwiedzanych gór w okolicy Iwonicza i Rymanowa Zdroju, to położona na ich północnych stokach Wólka pozostaje całkowicie zapomniana. Przez teren tej nieistniejącej dziś wsi prowadzi droga gruntowa. Jej początek znajduje się na pierwszym zakręcie utwardzonej drogi z Klimkówki na Suchą Górę. Miejsce odejścia jest oznaczone drogowskazem „Przymiarki 25 min.”. Po krótkim podejściu lasem wyjdziemy na łąki dawnej Wólki. Do końca ostatniej wojny było tu 39 gospodarstw, przy czym zabudowa ciągnęła się po lewej stronie naszej drogi na długości około jednego kilometra. Niestety, w terenie zachowało się niewiele śladów po osadzie. W Wólce nie było nigdy ani cerkwi, ani cmentarza, a miejsca po do-mach zostały rozjechane przez spychacze w ramach rekultywacji gruntu w latach siedemdziesiątych XX w. Wtedy też została zniwelowana dawna droga wiejska, która pierwotnie biegła równolegle do naszej trasy, ale około 60 m na wschód od niej. Tylko przy wyjściu z lasu zachował się jej krótki odcinek. Biegnie on prosto na południe, podczas gdy droga współczesna pnie się w prawo na łąki. Przy nim znajduje się czytelne miejsce po budynku, prawdopodobnie jedyne takie w dolnej części wsi. Podobne ślady trzech - czterech domostw można odszukać w górnej Wólce, pod samym grzbietem Przymiarek. Poza tym o dawnej zabudowie przypominają nam stare buki i jawory oraz z rzadka rosnące drzewa owocowe, a także symboliczna mogiła autochtonki Marty Szul, która zginęła tu śmiercią tragiczną. Dzieje wsi i dawnych jej mieszkańców przedstawię w kolejnych „wycieczkach”. Teraz przejdę do ogólnego opisu topografii Wólki. Z pierwszej wycieczki w ten rejon pamiętamy, że główny grzbiet Przymiarek zwyczajowo był dzielony - idąc od wschodu - na: Kopę (Patryję), Przymiarki (właściwe), Wierch i Uhliska. Wszystkie te miejsca były w granicach Bałucianki, gdyż grunty Wólki zaczynały się niżej na północnym stoku.
Pod grzbietem Przymiarek mają swoje początki trzy potoki. Zabudowa opisywanej wsi ciągnęła się po zachodniej stronie środkowego, który był nazywany Pod Podoszniankami (łemkowskie: Pid Pidoszniankamy). Po wschodniej stronie cieku wznosi się grzbiet łączący Przymiarki z Suchą Górą, który ogólnie określano Podosznianki (łem. Pidosznianky). To bardzo ciekawa nazwa. Z jej znaczenia wynika, że teren na wspomnianym grzbiecie był pierwotnie użytkowany przez mieszkańców Deszna, a dopiero później, po założeniu Wólki, znalazłsię w jej granicach. Na wzniesieniu tym udało mi się też odtworzyć inne miana terenowe, np. Czerteż, Długie Pole (łem. Dołhe Pole). W pobliskim lesie, u południowo wschodniego podnóża Suchej Góry, były pastwiska Polanki (łem. Polanky), dziś nieistniejące. Dalej w kierunku wschodnim jest dolina potoku Spod Patryi (łem. Spid Patryi). Starsze jego określenie - Krzycki - podał mi kiedyś jeden z rolników z Deszna, którego wiele lat temu miałem okazję indagować w tym rejonie (na polu Za Ścieżką). Hydronim Krzycki zapewne pierwotnie brzmiał Krzyski i wprost nawiązywał do znanego w okolicy wydarzenia znalezienia krzyża pańskiego w Klimkówce. Zresztą we wsi tej i na mapach ciek nazywany jest Świętokrzyski.
Po zachodniej stronie dawnej zabudowy Wólki ciągnie się tzw. Góra (łem. Hora), a za nią w dolinie jest potok Pod Jarkami (łem. Pid Jarkamy), który wypływa z tzw. Czarnego Błota. Dalej poza tym potokiem rozciągają się łąki, przez które prowadzi znakowana trasa z Iwonicza Zdroju na Przymiarki. Przed ostatnią wojną położone tutaj ówczesne pola miejscowi Rusini nazywali Łazy i Pasiki (łem. Pasiky). Oba te miana mają podobne etymologie i oznaczają "teren, gdzie wykarczowano las". Jest to o tyle ciekawe, że zachodnia granica Wólki, i zarazem gminy Rymanów, wytyczona została tu prawdopodobnie właśnie wzdłuż dawnej granicy rolno-leśnej.
Wspomniany ciek Pod Jarkami obecnie jest nazywany potokiem Ladzińskim, gdyż płynie przez las gminny, w przeszłości las gromady Ladzin. Poniżej Wólki, nad połączeniem wód Ladzińskiego i strumienia ze wsi, jest stromy, zalesiony brzeg zwany Debry. Ten termin topograficzny dobrze oddaje charakter tego miejsca, gdyż oznacza „miejsce trudno dostępne, strome zbocze”. Zatem pod Debrami powstaje płynąca przez Klimkówkę Flora. Tu też był początek naszej wycieczki.